برچسب:
نویسنده: نیکا کاشانی
جمعه سی و یکم شهریور ۱۴۰۲ - 12:25 - محسن محصل یزدی -
یرخی از شیعیان ایران پایان ماه صفر (نخستین شب ربیع اول)، چند ساعت پیش از نماز صبح، بر درِ هفت مسجد میکوبند و بدین شیوه پایان دو ماه عزاداری و آغاز ماه شادمانی فاطمه زهرا (س) را اعلام میکنند و میگویند که میخواهند از دستان ایشان عیدی بگیرند و حاجات خود را برآوَرند.آنان در آغاز اجرای این آیین، تنها بر در میکوبیدند؛ سپس نماز میخواندند، اما اکنون پس از ناله و گریه کردن بر در مسجد، شیرینی و شکلات و… هم پخش میکنند، دعای توسل میخوانند، شمع روشن میکنند، درگاه مسجد را آب میپاشند و جارو میکنند؛ آنگاه نماز میخوانند [1]. تبریک حلول ماه سعید ربیع الاول هم هر سال به همین مناسبت، بیش از پارسال رونق میگیرد و رسانهها نیز در گسترش آن بسیار مؤثرند. گمان میرود باور به سعادت ربیع اول از باور به نحوست صفر سرچشمه گرفته باشد (در اینباره، ر.ک: نحوست صفر یا سعادت ربیع).این آیین نوپدید به اقتفای «مَبیت» علی بنابیطالب (ع) صورت میپذیرد. ایشان چنین شبی را در «بیت» پیامبر سر کرد تا ایشان از مکه به مدینه بگریزَد. بیت، جایی است که آدمی شب در آن میماند. ماندن در آنجا، «بیتوته» و «مبیت» و «بیات» است؛ یعنی سپری شدن شب بر آدمی در بیت یا هر مسکَن دیگری. توجیه شیعیان در تأسیس این آیین، بر پایه الگوپذیری از نخستین امام شیعیان استوار است. میگویند یا میپرسند: «مگر نباید به امام خود اقتدا کنیم؟»، «مگر شبزندهداری مستحب نیست؟»، «مگر خواندن نماز در مسجد مستحب نیست؟»، «مگر روشن کردن شمع و پخش شیرینی، تعظیم شعائر نیست؟». باری، مستند قرآنی درباره حرمت و
برچسب:
نویسنده: نیکا کاشانی